Echa Wydarzeń

Młodzi piłkarze ( mistrzostwa świata do 20 lat) pokonali na wstępie Brazylijczyków. Bomba, fakt! Z tym, że proponuję pamiętać, iż porównania tego sukcesu z tym, jak to kiedyś drużyna Kazimierza Górskiego dała sobie radę z brazylijskim rywalem – ma sens ograniczony. Z dwóch powodów. Po pierwsze- młodzież to nie seniorzy, różnice w klasie bywają ogromne; do tego turniej trwa, więc sumować przyjdzie później. Po drugie- dobrze pamiętać, że w piłce młodzieżowej od lat miewamy wiele sukcesów. Można nawet mówić o regule. Nie byli więc wprawdzie młodzi rodacy w sytuacji faworyta na starcie spotkania z Brazylijczykami, ale nie byli tez z góry skazani na pożarcie, jak paru mi chce wmówić. I znów okazało się, że młodzież mamy znakomitą. Jeśli grając tak długo w „10” potrafi się obronić nikłe prowadzenie; jeśli się prezentuje futbol bardziej dojrzały taktycznie i wcale nie gorszy technicznie, to tylko znajduję potwierdzenie, że … jest na kim budować solidną piłkę seniorską. Właśnie bliższą seniorskiej brazylijskiej. I tu odżywa pytanie-problem: a dlaczegóż to nie możemy wreszcie opanować sztuki wykorzystywania takiego potencjału? Jako obowiązującej tradycyjnie reguły!? Kto powie, że nie mam racji, temu zadam pytanie: a jakie kariery w wielkiej piłce zrobili nasi srebrni medaliści ( Barcelona- 1992)? W porównaniu nie tylko z Hiszpanami, z którymi przegrali finał, lecz też z tymi, którzy znaleźli się w pokonanym polu? A przecież był to też wielki turniej młodzieżowy! Może teraz, przy pomocy Beenhakkera uda się zacząć regułę zmieniać; jak wcześniej kartę Górski odwrócił. Bo on budował na na fundamencie sukcesów młodzieżowych.

komentarze (0) | dodaj komentarz