Echa Wydarzeń

ECHA WYDARZEŃ: Wyznaję z pokorą: nawaliłem! Pokonało mnie lenistwo, z którym wcześniej rzadko, ale czasem dawałem sobie radę. Odpuściłem wizytę basenową. Byłem wczoraj, pójdę jutro, ( jeśli ... wygram z sobą). Zachowuję w pamięci wczorajszy obrazek. Pływała młodziutka nauczycielka wf, a na drugi sąsiadujący tor wskoczył młodziak- na oko gimnazjalista, Cóż on wyprawiał, w ramach prób poderwania pani Beatki. Wyprzedzał, zwalniał, prowokował do wyścigu. A ona- nic. On wreszcie sfinalizował pobieranie nauk. Postał po jednym, drugim nawrocie, pooddychał głęboko i... spasował. A ona - dalej, swoje dwie godziny dziennie.  Pośmiałem się w duchu, jako że miewam podobne doświadczenia. Jak ktoś myśli, że stary facio udaje pływaka i trzeba mu dać w kość, a po pewnym czasie, ja płynę dalej a młodziutki konkurent ( czasem - tka) idzie do szatni na ostatnich nogach. Mimo, że daleko mi do metryki oraz urody pani Beatki i pływam w seansach ledwie 90- minutowych.

 Po co to wyznanie? Żeby je zderzyć z GUS-owską prawdą, że... Cytuję:

  „Rośnie nam pokolenie grubasów z wadami kręgosłupa - ostrzega dr Wincenty Śliwa z Politechniki Wrocławskiej. Z jego badań wynika, że 20% młodych osób cierpi na nadwagę, a w ciągu ostatnich 20 lat ich liczba wzrosła o połowę". Dalej: „aktywność fizyczną podejmuje zaledwie 37% społeczeństwa i zazwyczaj tylko raz w miesiącu". Dlatego potem jest... jak jest. A walka o pokonanie kilku dziurek w pasku i nadmiarem cukru we krwi też czasem staje się beznadziejna...

Dalej o sylwetce i tym, co z nią związane. Świetny trener, chyba czołowy w kronikach naszej koszykówki mówił mniej więcej tak: „ Miarą oceny naturalnego talentu jest m.in. próba w wyskoku dosiężnym. Kto wyżej- tego warto ostro szkolić. Tyle, że jest jeszcze drugie kryterium oceny- jak wygląda ów wyskok w końcowej części meczu; bo dwa razy to prawie każdy potrafi..." I ćwiczył w tym podopiecznym do upojenia; niech biadolą, że nudne, ale niech jeszcze po meczu mogą skakać wysoko. Jak w siatkówce. Sztuka wzbić się w wyskoku ponad rywali, ale nie raz, nie dziesięć razy, ważny może będzie setny raz... Wagner kazał ćwiczyć w pasach z ołowianą wkładką. Żeby w treningu było trudniej, za to w piątym secie meczu przychodziło z minimalnym wysiłkiem.

 Talent to talent, ale dopiero trening czyni mistrza. W badaniach dawnej kadry bokserów socjolog zapytał jednego z tuzów, jaką część sukcesów przypisuje talentowi. Odpowiedział zgoła filozoficznym pytaniem: „ A co jest talent"? I wyjaśnił, że w jego przypadku może tylko chodzić o zdolność do podjęcia trudnej pracy..

 Mamy piłkarzy. Sprzedawanych, kupowanych za miliony; stawianych wysoko nad wszystkimi poprzeczkami porównań. A jacy są- w relacjach wyżej sygnalizowanych? Niech mówią przykłady!

 Najpierw coś z obyczaju: „Polscy piłkarze w większości nie prezentują wysokiego europejskiego poziomu? Bo nie są przyzwyczajeni do ciężkiego treningu i nie dbają o swoje zdrowie. - Po meczu z Barceloną jeden z piłkarzy Wisły pił sobie piwko na schodach klubowych - zdradza Grzegorz Mielcarski.  A mówi to ktoś z wnętrza, kto sam ma za sobą świecącą karierę na boisku...

Cytat: „Zapuszczenie" polskich piłkarzy potwierdza Remigiusz Rzepka, którego klinika prowadzi badania motoryczne kilku polskich zespołów piłkarskich. FMS (Functional Movement Screen) to główne badanie. Składa się z serii siedmiu ćwiczeń sprawdzających podstawowe przygotowanie ciała do wysiłku. Każde oceniane jest w skali 0-3. Maksymalna ocena to 21.

- W Polsce nie spotkałem piłkarza, który zebrałby "oczko" - mówi Rzepka. Dodaje również, że był świadkiem, jak czołowy pomocnik ligi... miał problem z wykonaniem prawidłowego przysiadu.

  Dalej. Cytaty: „Otyli, ze sporą tkanką tłuszczową, często bez umiejętności zrobienia nawet przysiadu. Tak wygląda obraz polskiego piłkarza grającego w rodzimej Ekstraklasie...". ..." Na Zachodzie dopuszczalna granica wynosi 8 proc. W Polsce nie wszyscy jej się trzymają - w naszej Ekstraklasie grają tacy, u których stwierdzono nawet 17 proc. tkanki tłuszczowej." Dlatego więcej kontuzji, mniejsza odporność na wysiłek i stres, gorsza wytrzymałość oraz w ogóle- prowincjonalne granie. Bo nie było treningu jak należy, więc i mistrza ze świecą szukać. Prawda święta, ale jakże łatwo przychodzi udawanie, że jest inaczej. Czytam teraz np. o kompletowaniu kolejnego sztabu. Że finansowe żądania za wysokie. Ze dwie pensje prezydencko-premierowskie za trenowanie bramkarzy, z 15-20 emerytur uważanych za niezłe- za jakąś posadę pomocnika; a ile to średnich pensji, ile nauczycielskich...?  I co? Taka kupa pieniędzy, żeby sportowa edukacja była jak za króla Ćwieczka? Żeby tkanki tłuszczowej było o tyle ile jest- nie od dziś, ani nie od wczoraj? Żeby odporność, wytrzymałość, szybkość, siła „ tych z zachodu", była wciąż czymś z innego świata...

  Nawiasem: ciekawe, jak się mają- do piłkarskich portfele trenerów tych naszych sportowców, którzy dają autentyczne dowody przynależności do światowej czołówki? I jak wygląda ich szkolenie?